سلام به همه دوستای گلم

و یه سلام هم به همه بیماران روانی که تشریف میارن و این وبلاگ رو می خونن و نظرات مزخرفی می ذارن که اگه خودشون رو بکشن هم تائید نخواهد شد.

یه نفر مثل دوست خوبم سوگند میاد و محترمانه و خیلی عقلانی و منطقی مخالفتش رو بیان می کنه و حتی من رو سرزنش می کنه، توبیخ می کنه ولی توهین نمی کنه.

یه عده آدم ترسو همه که با یه نام و نشان دیگه از من پسورد گرفتن امروز میان به اسامی لیلی و رضا و ... عقده های زندگی شون رو سر من خالی می کنن.

واقعا براتون متأسفم و در یه توضیح کلی باید بگم که:

من مسئول کار خودم و زندگی خودم هستم نه مسئول هر غلطی که بقیه می کنن. من در قبال کارها و رفتارهای همه کسانی که دومی هستن، یا می خوان باشن، یا یه وقتی بودن، یا یه زمانی می خواستن باشن، مسئولیت ندارم.

به من چه که پدر تو یه زمانی با یه .... ریخته روهم؟؟؟

به من چه که تو عقده داری؟ کمبود داری؟ خلاء داری؟

بهتره برای خالی کردن عقده هات یه جای دیگه رو پیدا کنی.

من دارم راه خودمو می رم حالا تو بیا اینجا خودت رو بکش. در ضمن حرفای بعضی ها رو اگه بخوام تائید کنم کامنت دونیم میشه باغ وحش! که من این اجازه رو نمی دم.

این رو هم بگم به تمام خواننده هام مخصوصا دخترها یا زنان مطلقه یا بالاخره هر زن یا دختری که تنهاست به هر نحوی، اصلا توصیه نمی کنم که وارد چنین رابطه ای بشن.

من متأسفانه اولش ناخواسته درگیر شدم ولی وقتی واقعیت رو فهمیدم دیگه دیر بود، لااقل برای من دیر بود و نتونستم خودمو بکشم بیرون. ولی الان خیلی خیلی خیلی سختمه. بودن تو همچین رابطه ای خیلی نیرو می خواد، خیلی انرژی میخواد، خیلی صبر می خواد، خیلی توانایی میخواد.

باید از خیلی چیزها بگذری.

باید بیشتر وقتا بسوزی و بسازی.

باید خودت رو جای هزار نفر بذاری.

باید احساساتت رو سبک سنگین کنی و بعد به زبون بیاری که مبادا با یه حرف ساده اولی رو خراب کنی.

باید مثل مردا بعضی وقتا ناز طرفو بکشی و خودت ناز نکنی.

باید حواست باشه که هیچ رفتار غلطی ازت سر نزنه چون اونوقت با هزار نفر مقایسه میشی.

باید از رابطه مردت با یه زن دیگه بشنوی و تو خودت بشکنی و دم نزنی و لبخند بزنی.

باید ...

باید ...

باید ...

دومی ها همیشه هم سوگلی نیستن اگه باشن هم همیشه سوگلی نمی مونن.

دومی ها همیشه هم تو شرایط گل و بلبل نیستن و غم هاشون چند برابر اولی ها هستش.

دومی ها همیشه هم دزد و خائن و پلید نیستن و خیلی هاشون خیلی ساده ان، خیلی حساسن، خیلی تنهان، خیلی آسیب پذیرن، خیلی ....

دومی ها همیشه مقصر نیستن که شوهر سراغشون رفته شاید خود شوهر مقصر باشه، شاید زن اولی، شاید شرایط زندگی، شاید روزگار، شاید سرنوشت، شاید هزار و یک دلیل دیگه هم وجود داشته باشه.

باید به همه تون بگم چه اولی ها چه دومی ها چه کسانی که نه اولی ان نه دومی ان ولی در مقام شامخ قضاوت قرار دارن، هیچ کس شبیه هیچ کس نیست. حتی زندگی همه دومی ها مثل هم نیست، دلایل شون مثل هم نیست برای دومی شدن یا سراغ دومی رفتن، راه شون یکی نیست، رابطه هاشون با اولی یک جور نیست. پس اینقدر راحت بر مسند بلند قضاوت تکیه نزنیم.

به قول معروف تا به جای من زندگی نکردی، زندگی من رو قضاوت نکن!